Tuesday, January 10, 2012

பழநி முருகன் கோவில் ஓரு.......!!


மாம்பழத்துக்காக பெற்றோருடன் கோவித்துக் கொண்ட முருகன், மயில் மீதேறி பறந்து ஒரு மலையின் உச்சியில் லேண்ட் ஆன புராணக் கதையின் மிச்சமும் எச்சமுமே இன்றைய பழனி. 

அடேடே! ஒரு பொடியன் மயில் மீதேறி பறந்தானா?, அந்தக் காலத்து மயில்கள் பிள்ளைகளை தூக்கிக் கொண்டு பறக்குமா? பிரணவ மந்திரத்திற்கு பொருள் சொல்லுமளவுக்கு பக்குவமும், அறிவும் உள்ள சிறுவன், ஒரு மாம்பழத்திற்காக கோவித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு ஓடுவானா?....இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்பீர்களானால் தெய்வகுத்தம் வந்து கூடிய சீக்கிரத்தில் உங்கள் தலையில் இடி விழும் சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. 

இந்த மலைக்கும் கூட ஒரு கதை உண்டு. இடும்பன் என்னும் அரக்கன் தற்போதைய பழனி மலையினையும், அதன் பக்கத்தில் இருக்கும் இடும்பன் மலையையும் ஒரு கம்பின்(!) இரு முனைகளில் கட்டி காவடியாக தூக்கிக் கொண்டு வந்தானாம். ஓய்வெடுக்க வேண்டி இந்த மலையினை இப்போது இருக்கும் இடத்தில் இறக்கி வைத்தானாம். திரும்ப கிளம்பும் போது பார்த்தால் முருகன் ஒரு மலையின் மீது சிறுவனாக நின்று கொண்டிருந்தாராம். 

இறங்கச் சொல்லிக் கேட்டு முருகன் இறங்காததனால் அவர் மீது பாய்ந்து 
சண்டை பிடிக்க, முருகன் இடும்பனைக் கொல்ல, இடும்பனின் மனைவி இடும்பி கெஞ்ச, மனமிரங்கிய முருகன் இடும்பனை உயிர்ப்பித்து அவனை தனது வாயிற் காப்போனாக வைத்துக் கொண்டாராம். நலல வேளை, அப்போது அம்மாவின் ஆட்சி இல்லை, இருந்திருந்தால் இன்னேரத்துக்கு முருகன் மீது மலை அபகரிப்பு வழக்கு போட்டிருப்பார்.

என்னது!!, 412 அடி உயரமுள்ள மலையை தூக்கும் அளவுக்கு ஆகிருதியான உயரமும், பலமும் உள்ள ஒருவனை, அவன் தூக்கி வந்த மலையின் மீது நின்ற நான்கடி உயரச் சிறுவன் கொன்றானா?, இதெல்லாம் சாத்தியமா?...இதை விடுங்கள்!, தூக்கிக் கொண்டு வந்தவனுக்கு மலை சொந்தமா?, இல்லை அதில் அடாவடியாக ஏறி நின்று கொண்டிருந்தவனுக்கு மலை சொந்தமா? என்ன கொடுமையிது!!

இனி, இந்த புராணக் காமெடிகளை எல்லாம் ஒரு பக்கமாய் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு இருக்கிற கொஞ்சம் சீரியஸாய் பேசுவோம்.

ஒரு உண்மை தெரியுமோ!, திருமுருகாற்றுப் படை மாதிரியான பழந்தமிழ் நூலின் பாடல்களில் பழனி மலையோ அல்லது அதன் உச்சியில் கோவில் கொண்டிருக்கும் தண்டாயுதபாணி சுவாமி பற்றியோ குறிப்புகள் இல்லை. மாறாக பழனியின் அருகாமையில் இருக்கும் திருவாவினன் குடிதான் மூன்றாவது படைவீடாக குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.இதனை.......ஆவினன் குடி அசைதலும் உரியன் என்றே நக்கீரர் குறிப்பிடுகிறார். 

இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுதப் பட்டதாக கருதப் படும் இந்த நூலில் பழநி தவிர மற்ற படைவீடுகள் எல்லாம் துல்லியமாக குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.இந்த கோவிலின் மூலவரான குழந்தை வேலாயுத சுவாமியைத்தான் பின்னாளில் வந்த அருணகிரி நாதரும் குறிப்பிட்டு பாடியிருக்கிறார்.

கீழே திருவாவினன்குடியில் குழந்தை வேலாயுத சுவாமியாக, தேவியருடன் காட்சி தரும் முருகன், மலை மீது ஜடா முடியுடன் கோவணாண்டியாக துறவிக் கோலத்தில் நிற்கிறார். அது எபப்டி?, கீழே தேவியர், மேலே துறவிக்கோலம் என்றெல்லாம் கேட்க ஆரம்பித்தால் மறுபடியும் புராணக் காமெடிகள் நுழைந்து விடும்.இப்போது அது தேவையில்லை நமக்கு....

அடிப்படையில் முருகன் குறிஞ்சி நிலத்தின் தலைவன் அல்லது கடவுள்.குறிஞ்சி நிலத்தின் அடையாளங்களான மயிலும், சேவலும், ஆட்டுக் கிடாயும்,தேனும், தினைமாவும் முருகனின் அடையாளங்களாய் இன்றளவும் இருந்து வருகிறது. இந்த அடியாதாரங்களின் அடிப்படையில் முருகன் வேட்டுவ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாகவோ அல்லது வேடர்களின் குறுந் தெய்வமாகவோ அல்லது காவல் தெய்வமாகவோதான் இருந்திருக்க வேண்டும். 

முருகனை தங்களின் கடவுளாய் தொழுதவர்கள் தங்களை கௌமார மதத்தினராக அடையாளப் படுத்திக் கொண்டனர். இதை மதம் என்று சொல்வதை விட தொல் சமூக குழும அடையாளமாக கருதிடலாம். 

சித்தர் மரபில் பாலவர்க்கம் என்றொரு பிரிவு உள்ளது. இவர்களின் ஆதிகுருவாக சித்தசேனன் என்பாரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். இவர்தான் முருகன் என்றொரு கருத்தாக்கம் உண்டு. தற்போதைய பழநிக்கு முன்னாளில் சித்தன் வாழ்ந்தான் என்றொரு பெயர் இருந்ததை இந்த இடத்தில் நினைவு படுத்திட விரும்புகிறேன்.இந்த வகை சித்தர்கள் மூலாதாரத்தில் பதுங்கியிருக்கும் குண்டலினியை எழுப்பி துரியத்துக்கு உயர்த்துவதன் மூலம் யோகசித்தி நிலையை எட்டியவர்கள். இதுவே இந்த மரபினரின் இறை நிலையாக கருதப் படுகிறது.

இப்போது கொஞ்சம் பகீரென ஒரு கோணத்தில் அலசுவோம். 

சங்க காலத்தின் இறுதியில் தமிழகத்தில் காலடி வைத்த சமணம் மற்றும் பௌத்த மதங்கள் பத்தாம் நூற்றாண்டு வரையில் தமிழகத்தில் மற்ற பிற மதங்களுக்கு இனையாக செழித்தோங்கி இருந்தன. அதிலும் சமணம் தமிழர்களின் வாழ்வோடு இரண்டற கலந்திருந்தது. இதற்கு அரசர்களின் ஆதரவும் இருந்ததற்கான ஆதாரங்கள் நம்மிடையே உண்டு. பதினோராம் நூற்றண்டின் பிற்பாதியில் பெருகிய பக்தி இயக்கத்தின் முன்னால் ஈடு கொடுக்க முடியாமல் சமணமும், பௌத்தமும் தமிழகத்தில் அழியத் துவங்கின. இந்த அழிப்புகள் பதின் மூன்றாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் முழுமை பெற்றதாக தெரிகிறது.

இந்த அழிப்புகள் இரண்டு வகையாக நடந்தேறியிருக்கின்றன. ஒன்று முற்றாக சமணர்களை கொன்றொழித்தது. அவர்களின் நூல்கள், 
குடியிருப்புகள் போன்றவைகளை தீயிலிட்டெரித்தது. அழிக்க முடியாத இருப்பிடங்களை மாற்றங்கள் செய்து அவற்றிற்கு புராணங்களை உருவாக்கி இந்து மயமாக்கியது. அவ்வந்த மடாலயங்களின் இருப்பிடத்தைப் பொறுத்து அங்கே பிரபலமாயிருந்த குறிப்பிட்ட கடவுளர்களுக்கான கோவிலாக்கியது என்பதாக இந்த உருமாற்றங்கள்.

இதற்கு நிறைய கோவில்களை உதாரணமாகக் காட்டிடன் முடியும்.திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கோவில், சபரிமலை ஐயப்பன் கோவில், பழநி முருகன் கோவில், திருப்பரங்குன்றம் முருகன் கோவில்,அழகர் கோவில்,மதுரை தல்லாகுளம் பெருமாள் கோவில் இவை எல்லாம் ஒரு காலத்தில் பௌத்த அல்லது சமண மடாலயஙக்ளாக இருந்திருக்கவே வேண்டும். 

ஆகம விதிகளின் படி அமைக்கப் பட்டிருக்கும் கோவில்கள் என்றால் அவற்றின் அமைப்பில் ஒரு ஒழுங்கும், நேர்த்தியும் இருக்கும். அங்கே மூலவருக்கே முதல் மரியாதை, மற்ற தெய்வங்களுக்கு தனித் தனி சந்நிதிகள் இருந்தாலும் மூலவருக்கான முக்கியத்துவம் உயர் தனித்துவமானது. அவருக்கென பரிவார தேவதைகள் சரியான இடங்களில் அமர்த்தப் பட்டிருப்பார்கள். கொடி மரத்தில் இருந்து மூலவருக்கான தூரம், உயரம், திசை என எல்லாவற்றிற்கும் கணக்கு உண்டு. அதை விளக்க ஆரம்பித்தால் இந்த பதிவின் நோக்கம் திசைமாறிவிடும்.

 மேலே சொன்ன கோவில்களில் இம் மாதிரியான ஒழுங்குகள் இல்லை என்பதை நிச்சயமாக கூறிட முடியும். அல்லது இந்த பரிவார தேவதைகள் வலிந்து சொருகப் பட்டிருப்பதை கவனிக்கலாம்.

தொடரும்...