Monday, July 16, 2012

காலம் (மீள் பதிவு)

எனது பழைய எழுத்துக்களை ஒரே இடத்தில் சேகரிக்கும் முயற்சியில், கடந்த 2005ல் "காலம்" குறித்து  எழுதியதை மீள் பதிப்பிக்கிறேன்.இணையவெளியில் எழுதத் துவங்கிய காலத்தில் என் வாசிப்பனுபவங்களை எழுதுவதன் மூலம், மற்றவர்கள் முன் என்னை ஒரு புத்திசாலியாக காட்டிக் கொள்ளும் முனைப்பில் எழுதியது இந்த ஆக்கம். இது ஒன்றும் கட்டுரை இல்லை, வெறும் தகவல் குறிப்புதானே என உங்களுக்குத் தோன்றினால் அது சரியான கணிப்பு, ஏனெனில் இந்த ஆக்கம் அந்த தரத்தில்தான் இருக்கிறது....

காலம் என்பது மகா ரகசியம்...அதனுள் எல்லா ரகசியங்களும் அடங்கியிருக்கின்றன.

இப்படி காலங்காலமாய் அலசப்பட்ட இந்த காலம்..... அதைப் பற்றிய தேடல்கள் இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கு தொடருமோ?...காலத்துக்குதான் வெளிச்சம்...ம்ம்ம்ம் அனேகமாக அதிகமாய்பெயரிடப்பட்டு, பகுக்கப்பட்டு அணுகப்பட்டது காலமாய்த்தான் இருக்கும்.

நல்லகாலம்,கெட்டகாலம்,ராகுகாலம்,நிகழ்காலம்,எதிர்காலம்,இறந்தகாலம்,கோடைகாலம்,குளிர்காலம்,இளவேணிற்காலம்....என சொல்லிக்கொண்டே போனாலும், பொதுவில் காலத்தின் போக்கில் எல்லாமே அழிவதும் பின் புதிதாய் துவங்குவதும் மறு(றை)க்க முடியாத உண்மை.

நமது பண்டைய இலக்கியங்களில் காலம் பல கோணங்களில் அலசப்பட்டிருக்கிறது."ககோல சாஸ்த்ர"(க-அண்டவெளி, கோல-உருண்டையானவை) என்னும் நூலில் கோள்களின் வடிவம்,
தன்மை மற்றும் சுழற்சி காலம் ஆகியவை கணக்கிடப்பட்டு கூறப்பட்டுள்ளது.

'ஜெய்மினி' ரிஷியின் மீமாம்ச தத்துவத்தில் காலம் உண்மையானது அல்ல என்றும் அது அடுத்தடுத்து நிகழும் நிகழ்வுகளால் ஏற்படுகிற உணர்வு என்கிறார்.

'வைசேஷிக தர்ஷனத்தில்' (விவரமான அல்லது தீர்க்கமான பார்வை) ரிஷி கனாதரின் கூற்றுப்படி பிரபஞ்சம் நிலம்,நீர்,ஆன்மா,மனம்,புத்தி,அண்டவெளி,காலம்,ஒளி,ஆகாயம் என ஒன்பது அம்சங்களை உள்ளடக்கியது. இதில் ஆகாயம் காலி இடத்தை நிரப்பியுள்ளது, ஆகாயத்தை தவிர மற்றயைய அம்சங்கள் நுண்துகள்களால் ஆனது என்கிறார். இத்துகள்களை பகுக்கமுடியாத அளவுக்கு நுண்ணியது.இந்த அனுக்களின் சேர்க்கையினால் பொருள்கள் தோன்றி, மாற்றமடைந்து காலப்போக்கில் அதிலேயே கரைந்து விடுகின்றன.

கபில முனிவரின் 'சாங்க்ய தர்ஷனத்தில்'(அளக்க கூடியவைகளின் தத்துவம்) காலத்தை மீறிய ஏதோவொன்று இருக்கிறது.அதுவே மாறி மாறி வரும் படைப்பிற்கும், அழிவிற்கும் காரணமாய் அமைகிறது.

உபநிஷத கால ரிஷிகள்,முனிவர்களின் கூற்றின்படி காலமும் அண்டவெளியும் ஒரே தத்துவத்தின் மாறுபட்ட வெளிப்பாடுகளே.மேலும் உபநிஷத்துக்களில் மூன்று விதமான ஆகாசங்களை(அண்டவெளி) பற்றிய குறிப்புகள் காணமுடிகிறது.

1.பூதாகாஷம் என்பது பொருட்கள் உண்டாக்கப்பட்டு,காக்கப்பட்டு, அழிக்கப்படுகிற இவ்வுலகம்

2.சித்தாகாஷமானது எண்ணங்களும், கருத்துக்களும், உணர்வுகளும் தோன்றி, வளர்ந்து, கரைந்து போகும் இடம்

3.சிதாகாஷம் அல்லது மகாகாலமானது காலத்தின் மிக உயர்ந்த அல்லது பரந்தநிலை. நிலையான அன்பு, ஆனந்தம், அமைதி தரும் உயர்நிலையாகும்.இதுவே சிவதத்துவம் எனவும் கூறப்படுகிறது.

காலத்தின் அதிதேவதையான காலதேவன் எனப்படும் யமன் மரணத்தை தீர்மாணிப்பவனாகவும் பாரபட்சமின்றி நடக்கும் தர்மராஜனாகவும் குறியிடப்படுகிறான்.

பாகவதத்திலும், பகவத்கீதையிலும் காலத்தைப்பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன, பதிவின் நீளம் கருதி அவற்றை இங்கே விளக்கவில்லை.

இதையெல்லாம் கோர்த்தினைத்து பார்க்கும்போது எனக்கு தோன்றுவதெல்லாம்.....ஆசைகள்...அதன் வெளிப்பாடுகள் அதன் நிகழ்வுகளும் விளைவுகளுமே காலத்தின் கூறுகளாயிருக்கும். ஆசைகளும், அபிலாஷைகளும் உள்ளளவும் காலத்தின் காலமிருக்கும், அதன் தேடல்களும் தொடரும்.