Wednesday, July 25, 2012

நானுந்தான்....

2007ல் எழுதியது.புனைவு எழுத்துக்களில் எனக்கு ஒரு போதும் ஆர்வம் இருந்ததில்லை. இருந்தாலும்,சோதனை முயற்சியாய் எழுதியது, அந்த வகையில் இது முதலும் கடைசியுமான ஆக்கம் என்பதால் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. வாக்கிய அமைப்பில் இருந்த தவறுகளை மட்டும் இப்போது திருத்தியிருக்கிறேன். முக்கியமாய் கதையில் வரும் சம்பவங்கள் யாவும் கற்பனையே...:)


மதுரை,

காலை நேர பரபரப்பில் திணறிக் கொண்டிருந்தது அந்த வங்கி

பெருந்தொகைக்கான செக் ஒன்றை High Value Clearence மூலம் உடனடியாக பணமாக்க வேண்டிய அவசரத்தில் இருந்தேன். கொம்பு முளைத்த வங்கிப் பணியாளரோ என் அவசரம் புரியாமல் நடைமுறைச் சிக்கல்களைச் சொல்லி என்னை வெறுப்பேற்ற அவரை எகிறிக் கொண்டிருந்தேன். இதை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொன்டிருந்த பெண் அலுவலர் ஒருவர் இடையில் புகுந்து என்னை மேளாளர் அறைக்கு வருமாறு கனிவான குரலில் அழைத்தார்.

மவனே இருடா! வந்து உன்ன வச்சிக்கறேன்னு கருவிக்கொண்டே மேளாளரின் அறைக்குள் நுழைந்தால், என்னை அழைத்த பெண் அந்த கிளையின் மேளாளர். முப்பதுகளில் பொலிவாய் இருந்த அவரை ரசிக்கிற மனநிலையில் நான் இல்லை.. என் அவசரம் எனக்கு..உட்காரச்சொல்லி பிரச்சினனயை கேட்டார்...காசோலையை வாங்கிப் பார்த்து, ஒரு சலான் மட்டும் ஃபில்லப் பண்ணி தாங்க மற்றதை நான் பார்த்துக்க் கொள்கிறேன் என்றார்.

இது மரியாதை, என குஷியாகி, அவர் கொடுத்த சலானை பூர்த்தி செய்துகொண்டிருக்கும் போது.....

நீங்க சரவணன்தானே...!

குழப்பமாய் நிமிர்ந்து ஆமென்றேன், அடுத்து நீங்க ....... சாரோட பையண்தானே என கேட்க ஆச்சர்யமாகி, உங்களுக்கு எங்க அப்பாவை தெரியுமாவென கேட்டேன். சிரித்துக் கொண்டே ஏன் உங்களை தெரிஞ்சிருக்க கூடாதா!, எனக் கேட்டவர், என்னை தெரியலையா நான்தான் .......னை என்றார்.

இந்த இடத்துல ஷாட் கட் பண்ணி ஒரு இருவது வருசம் பின்னால போவோம்....ஃப்ளாஷ் பேக்க்க்க்க்!

பதினேழு வயசு வரை அவனுக்கு சைட் அடிக்கறதப் பத்தி பெரிசா எதுவும் தெரியாது ...அம்புட்டு சமத்து, காலைல எல்லா பசங்களும் 8.30 பஸ்ஸில தொங்கிட்டு வரும் போது அவன் மட்டும் மக்கு மாதிரி 8 மணி பஸ்ல உக்காந்து போவான்.டெய்லி க்ளாஸ்க்கு போற முதல் பையன் அவன்தான்.. பைய க்ளாஸ்ல வச்சிட்டு நேர சர்ச்சுக்கு வந்து தனியா உக்காந்திருப்பான்.பாவமன்னிப்பு கேக்க வர்றவங்களை வேடிக்கை பார்க்கறது அவனுக்கு பிடிச்ச அப்போதைய பொழுது போக்கு. காலை 8.30 மணி பஸ்ல ஸ்கூலுக்கு வர்றவனையெல்லாம் கிறுக்குப் பயலுகன்னு நெனச்சிட்டு இருந்தான். அதே மாதிரி சாயங்காலம் எல்லாப் பயலும் பஸ்ஸ்டாண்ட்ல நின்னுட்டு இருக்கும் போது அவன் முதல் பஸ்ஸுல வீட்டுக்கு போயிருவான்.

ப்ளஸ்2 வந்தப்பதான் கொஞ்சம் வெவரம் தெரிய ஆரம்பிச்சது அவனுக்கு...ஃப்ரெண்ட்ஸ் ரெண்டுபேர் அவன் ஏரியாவுல இருக்கிற இரண்டு பொண்னுங்களை லவ் பண்றதாயும்,அவங்க யாரு, அவர்களோட பிண்ணனி என்னன்னு சொல்ல முடியுமான்னு கேக்க...முதலில் பயந்தாலும் அப்புறம் ஆர்வ கோளாறில் சரி வர்றேன்னு போனான்.

அந்த நாள் அவனுக்கு இன்னிக்கும் மறக்க முடியாது...

காதல் படத்துல வருமே அந்த ஸ்கூல் பொண்ணுங்கதான் அவங்க, அதில் ஒருத்தியை பார்த்த மாத்திரத்தில் அவன் காதலில் விழுந்தான். ஆனாலும் பயம்...தினமும் அந்த பெண்ணைப் பார்க்க நண்பர்களுக்கு உதவும் சாக்கில் அவனும் அவர்களோடு ஜோதியில் ஐக்கியமானான். அந்த தேவதை அவனை மட்டும் விசேடமாய் பார்ப்பதாயும் சிரிப்பதாயும் தோன்றியது. ஒரு கட்டத்தில் நண்பர்கள் கண்டுபிடித்துவிடவே ஒரு உடன்படிக்கை தயாரானது...மூணு பேரும் ட்ரை பண்ணுவோம் யாருக்காவது ஒர்க்கவுட் ஆய்ட்டா மத்தவன் ஒதுங்கிக்கனும்னு உடன்பாடு ஆனது.....வேறு வழியில்லாமல் ஒத்துக்கொண்டான்.

ஆனால் திருட்டுதனமாய் நண்பர்களுக்கு தெரியாமல் அந்த தேவதையின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தான்....சேகரித்த தகவல்களை வைத்துக் கொண்டு அவளை எப்படி அணுகுவது என்றெல்லாம் திட்டம் போட்டாலும் அதற்கான தைரியம் இல்லை.ஒரு வேளை வீட்டுக்கு தெரிந்தால், அவள் முடியாது என சொல்லி அவர்கள் வீட்டில் சொல்லி அசிங்கப்படுத்தி விட்டால் என நிஜங்களை நினைத்து பயந்தான், ஆனாலும் அவளை எப்படியாவது தன்னுடையவளாக்கி கொள்ள வேண்டுமென்கிற வைராக்கியத்துடன் ப்ளஸ்2 நெருக்கடிகளுடன் போராடினான்.

அம்மா அதிரடியாய் அவனது பின்னனியில் இருந்ததால் ஓரளவு நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேறினான்.மதுரையில் பொறியியல் சேர்ந்தான்.அவனது இரு நண்பர்களும் தேர்வில் பரிதாபமாய் சோடை போனது இன்றும் அவன் வருந்தும் விஷயம்.புதிய சூழல்,புதிய நண்பர்கள்,புதிய பெண்களின் அருகாமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தேவதையின் நினைப்பு கரைந்தது. இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் படிச்சி முடிச்சி செட்டிலானவுடன் வீட்டில் சொல்லி அவளை துனைவியாக்க வேண்டுமென அரசியல்வாதி போல நீண்டகால திட்டம் ஒன்றை கிடப்பில் போட்டிருந்தான்.

இங்கன ஃப்ளாஷ்பேக்கை கட் பண்ணிடுவோம்....

வ்வாவ்...அடையாளமே தெரியல என்றேன், நிஜமான ஆச்சர்யத்துடன். அவரோ பதில் சொல்லாமல் சிரித்துக் கொண்டார்.எப்போதோ பேசவேண்டும், பழக வேண்டும் என துடியாய் துடித்த பெண்ணிடம் இப்போதுதான் பேச முடிகிறது. இந்த வாழ்க்கைதான் எத்தனை கொடூரமானது.....ம்ம்ம்ம். சம்பிரதாயமாய் பரஸ்பரம் விசாரித்துக் கொண்டோம். நான் நிறைய மாறிவிட்டதாக கூறினார்,அவரும் நிறைய மாறிவிட்டதாய் சிரித்துக் கொண்டே  பொய் கூறினேன்...நிஜத்தில் நான் அவரை மறந்திருந்தேன் என்பதுதான் உண்மை.

வேலை எல்லாம் முடிந்து அவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு வெளியே வந்தபோதுதான் கிறுக்குத்தனமாய் அந்த எண்ணம் தோன்றியது. மீண்டும் அவர் அறையை பாதி திறந்து உள்ளே எட்டிப் பார்க்க, என்ன என்பது போல அவர் நிமிர....

நான் ஒன்னு சொன்னா தப்பா நினைக்க மாட்டீங்களே...என இழுத்தேன். அவர் சிரித்தபடியே கண்ணாடியை உயர்த்திப் பார்க்க....

நான் வாழ்க்கையில லவ் பண்ணின முதல் பெண் நீங்கதான் என்றேன்...

சிரித்துக் கொண்டே தலை கவிழ்ந்து பைல்களை புரட்டிக் கொண்டே அவர் சொன்னார்....

நானுந்தான்....

சட்டென இறுக்கம் பரவ என்ன சொல்லதென தெரியவில்லை....

வலிய சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு....God bless you...takecare...bye என்றேன் அவரும் சிரித்துக் கொண்டே அதை ஆமோதிக்க அதன் பிறகு திரும்பிப் பார்க்க தைரியம் இல்லாமல் வெளியேறினேன்.

மனசு லேசாய் இருந்தது, பாரமாகவும் இருந்தது.