Thursday, February 14, 2013

நகரும் சாலைகள்!


நேற்று அதிகாலை நான்கு மணிக்கு கிளம்பி, காரை விரட்டு விரட்டென விரட்டி காந்தி கிராமத்தை தொட்ட போது பகல் 11.20. ஒரு துக்க நிகழ்வு, அவர் என் மனைவியின் பெரியப்பா . 98 வயதைத் தொட்டவர். 

சம காலத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லுமளவுக்கு அத்தனை பெரிய மனிதரில்லைதான். ஆனாலும் கூட அவருடைய மரணச் செய்தியை அத்தனை தொலைக் காட்சிகளும் வாசித்தன.கருணாநிதி துவங்கி அநேக அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் இரங்கல் சொல்லி தங்கள் இருப்பை காட்டிக் கொண்டனர். தி ஹிண்டு துவங்கி எல்லா செய்தித் தாட்களும் அவருக்கு புகழாரம் சூட்டின. 

அந்த மனிதர் சர்வோதய இயக்கத்தின் தலைவர் திரு.சங்கரலிங்கம் ஜெகந்நாதன். 

Sarvodaya leader Jagannathan passes away


Homage paid to Sarvodaya leader


கடைசி மூச்சு வரை காந்தியவாதி. பூதான இயக்கத்தின் தளகர்த்தர். நில மீட்புப் போராளி, பண்ணை விவசாயம் என்கிற பெயரில் காலம் காலமாய் விவசாயிகளின் மீது நிகழ்த்தப் பட்டு வந்த கொத்தடிமைத் தனத்தை ஒழித்தவர்.லட்சக் கணக்கான ஏழை விவசாயிகளுக்கு தாங்கள் உழுத நிலத்தை சொந்தமாக்கிக் கொடுத்தவர். தீண்டாமைக்கு எதிராய் போராடியவர். தன்னைப் போலவொரு சமூகப் போராளியை சுதந்திரம் கிடைக்கும் வரை காத்திருந்து, காதலித்து மணந்தவர். இத்தனை உயரம் தொட்ட அந்த மாமனிதரிடம் கடைசியில் எஞ்சியிருந்த ஒரே சொத்து அவர் வளர்த்த ஒரு குட்டி நாய்தான்.

காந்தி கிராமத்தில் கேந்திரிய ஊழிய்ர் கூட்டம் நடக்கும் எளிமையான கூடத்தில் அவருடைய உடல் இருத்தப் பட்டிருந்தது. ஏதோவொரு தேசத் தலைவரின் மரணம் போல சாரை சாரையாய் மக்கள், எளிய மனிதர்கள். எத்தனை துவைத்தாலும் போகாத அழுக்கேறிய பழுப்பு சட்டை வேஷ்டிகள்,கசங்கிய நூல் சேலை பெண்கள் என எங்கு திரும்பினாலும் கிராமத்து மனிதர்கள். அழக்கூடாது என அறிவுறித்தியே உள்ளே அனுப்பினாலும், பலர் உடைந்து அழுதனர். அப்பாவென அரற்றினர்.அவர் மனைவியை தெய்வம் போல பார்த்தனர். அவர் காலில் விழுந்து கும்பிட்டனர்.

இது ஒரு புறமிருக்க, பாரபட்சமில்லாமல் எல்லாக் கட்சி அரசியல் வாதிகளும் ஆட்கள் புடைசூழ வந்து ஆளுயர மாலை போட்டு போட்டோ எடுத்துக் கொண்டனர். விளம்பரத்திற்காகுமே!. இதில் ஒருவர் மட்டும் விதிவிலக்காய்த் தெரிந்தார். இத்தனைக்கும் எனக்கு அவரை பிடிக்காது. அதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள். ஆனால் அவர் மட்டும்தான் குழியை முழுதாய் மூடும் வரை கூடவே இருந்து விட்டு. இரங்கல் கூட்டத்தில் உருக்கமாய் பேசிவிட்டு போனார். அவருடைய செயலில் பாசாங்கு இல்லை என உறுதியாய்ச் சொல்வேன். அவர்தான் வைக்கோ.

எல்லாம் முடித்து மதுரைக்கு வந்த போது மணி ஏழாகி விட்டிருந்தது. குளித்து விட்டு கோணார் மெஸ் போய் இரண்டு முட்டை தோசை, வெங்காய கறி மற்றும் முட்டைக் கறியோடு சிம்ப்பிளாய்(!) டின்னர் முடித்துவிட்டு வீட்டில் போய் படுத்தால் அப்படியொரு முரட்டுத் தூக்கம். அதென்னவோ எங்களுடைய மதுரை வீட்டில் மட்டும்தான் எனக்கு அப்படியொரு தூக்கம் வருகிறது.

காலையில் ஒன்பது மணிக்கு அம்மாவின் திட்டோடு திருப்பள்ளியெழுச்சி. பத்து மணிக்கு அம்மா கொடுத்த தோசைகளை முழுங்கிவிட்டு கிளம்பினோம். அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் பேரன் பேத்தியை பிரிய மனதில்லை, ஆனாலும்  கூட அதை வெளிக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. எனக்குத்தான் குற்றவுணர்ச்சி பிடுங்கித் தின்றது. என்ன செய்வது, பள்ளி ஆண்டு விடுமுறைக்கு கூட்டி வருவதாய் சொல்லிக் கிளம்பினேன். திருச்சி வரை மழை கொட்டித் தீர்த்தது. ஐந்து மணிக்கு சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். 

37 மணி நேரத்தில் ஆயிரம் கிலோமீட்டரைத் தொட்ட பயணம். சாலைகள்  எப்போதும் நகர்ந்து கொண்டேதானிருக்கிறது. நாம்தான் ஏனோ அதை புரிந்து கொள்வதேயில்லை.

Wednesday, February 6, 2013

டோண்டு!

பதிவுலகில் அவர் எனக்கு ஜூனியர். அதைத் தவிர மற்றெல்லாவற்றிலும் என்னை விட பல விதத்திலும், பல வகையிலும் சீனியர். ஒரு மனிதன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கும், எப்படி வாழக்கூடாது என்பதற்கும் உதாரணம் காட்டுமளவுக்கு உதாரண புருஷனாய் வாழ்ந்தவர்.

எனக்கும் அவருக்கும் எப்போதுமே ஏழாம் பொருத்தம்தான். எனக்கு மட்டுமில்லை, இங்கே பரவியிருக்கும் பலருக்கும் அதே நிலைதான். ஆனால் மனிதர் தன் முரட்டு பிடிவாதத்தினால், தான் பிடித்த குரங்கை கடைசி வரை முயல் என்றே சாதித்துவிட்டுப் போனவர்.

சமீபத்தில்(டோண்டுவின் புகழ் பெற்ற சொல்லாடல் இது) அதாவது 2005 துவங்கி அவரோடு பல தடவைகள் பின்னூட்டங்களின் வழியே சண்டை பிடித்திருக்கிறேன். ஒரு தடவை கூட இருவரும் வரம்பு மீறியதில்லை. பெரியவர் டோண்டு என்றே அவரை குறித்து எழுதியிருக்கிறேன். அந்த மரியாதைக்கு தகுந்தவர்தான்  ஒரு கட்டத்தில் சலித்துப் போய் அவரோடு மல்லுக் கட்டுவதை நிறுத்தி விட்டு அவர் பக்கம் போகாமலிருக்கவும் செய்தேன். ஆனாலும் கூட அவ்வப்போது அவர் பதிவு கண்ணில் படும் போது வாசித்து விட்டு மனிதர் திருந்தவே இல்லை என நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.

அவருடைய மகளின் படத்தை போலி டோண்டு தன்னுடைய “ஆப்பு” தளத்தில் வெளியிட்ட போது அதை எதிர்த்து கடுமையாக வாதிட்டு அந்த படத்தை நீக்க காரணமாயிருந்தவர்களில் ஒருவன் என்பதால் எனக்கு நன்றி தெரிவித்து தனியொரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். என்னுடைய தொலைபேசி எண்ணையும் கேட்டிருந்தார். எனக்கு அவரோடு தொடர்பிலிருக்க விருப்பமில்லை என்பதால் அந்த மின்னஞ்சலை நிராகரித்தேன். அதன் பிறகு பல தருணங்களின் அவரோடு மாற்றுக் கருத்துக் கொண்டு விவாதித்திருக்கிறேன்.

.வாழ்க்கை குறித்த அவரது சில தீர்மானங்கள் நம் ஒவ்வொருவருக்குமானவை. தன்னுடைய முடிவுகளில் அவர் ஒரு போதும் சமரசம் செய்து கொண்டதே இல்லை. அந்த வகையில் எனது மரியாதைக்குரிய எதிரி டோண்டு அவர் காலமான செய்தி தெரிந்த போது சில நிமிடங்கள் சலனமில்லாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன். இப்போதும் கூட அவர் கொண்டிருந்த கருத்துக்களில் எனக்கு மாறுபாடு உண்டு. ஆனால் அந்த மனிதரின் மேலிருக்கும் மரியாதை நேற்றை விட இன்று கூடியிருக்கிறது.

அவர் ஆத்மார்த்தமாய் வணங்கிய தென் திருப்பேரை மகரநெடுங்குழைக்காதன் அவருக்கு அவர் விரும்பிய வைகுண்ட பதவியை அளித்திட எனது பிரார்த்தனைகளை இணைத்துக் கொள்கிறேன்.


என்னைப் போலவே அவரோடு மாற்றுக் கருத்து கொண்டிருந்த இருவரின் அஞ்சலிப் பதிவுகள்.






Friday, February 1, 2013

Buna! Ce faci?/ருமேனியா

ருமேனிய மொழியில் Buna! Ce faci? என்றால்  “Hello! How Are You?” என்று அர்த்தமாம். இந்த திரைப் படத்தைப் பற்றிய விவரங்களை முதலில் ஜாக்கிசேகர் பதிவுகளில்தான் பார்த்தேன்.அவசியம் பார்த்தேயாக வேண்டிய பட வரிசையில் இந்தப் படத்தினை குறிப்பிட்டிருந்தார். அன்று முதல் எனது தேடலில் இந்தப் படம்  இருந்தது  .சமீபத்தில் இணையத்தில் வேறு எதையோ தேடிக் கொண்டிருக்கையில் எதிர்பாராமல் முழுப் படமும் சிக்கியது. அதுவும் யூட்யூபில்.



கணவன், மனைவி, குடும்பம், உறவுகள், நட்புகள் என ஏதோவொரு சமூக மதிப்பீடுகளின் ஊடேதான் நாம் எல்லோருமே  வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். தனிப்பட்ட நம் விருப்பங்களின் பேரில் வாழ்வதை விடவும் இம் மாதிரி பொது மதிப்பீடுகளில்தான் நமது வாழ்க்கை சிக்கிக் கிடக்கிறது. அதைத்தான் சமூகமும் விரும்புகிறது அல்லது அங்கீகரிக்கிறது.

நாற்பது வயதைத் தொட்ட ஒரு கணவணுக்கும், மனைவிக்குமான கதைதான் இந்த படம். இசைக் கலைஞனனான கணவன், துணி சலவை செய்துதரும் கடை வைத்திருக்கும் மனைவி, அவர்களின் பதினேழு வயது மகன். இந்த மூன்று கதாபாத்திரங்களின் ஊடேதான் மொத்த கதையும் பயணிக்கிறது. 

எதிர்பார்ப்புகள் எதுவும் இல்லாமல் பார்த்ததாலோ என்னவோ எனக்கு இந்தப் படம் ரொம்பவே பிடித்திருந்தது. ஆரம்பம் துவங்கி கடைசி காட்சிவரை அதிர்வில்லாத மென்வேகத்தில் படம் நகர்கிறது. கதாபாத்திரங்களின் சின்னச் சின்ன உணர்வுகள், ஆச்சர்யங்கள் துல்லியமாய் படமாக்கியிருக்கின்றனர்.

படத்தின் மிகப் பெரிய வலிமை அதன் பின்னனி இசைதான். சமீபத்தில் இத்தனை அருமையான ஒரு இசைக் கோர்ப்புடன் கூடிய ஒரு படத்தை நான் பார்க்கவே இல்லை என அடித்துச் சொல்வேன். இசையமைப்பாளரைப் பற்றி இனையத்தில் தேடினால் பெரிதாய் தகவல் எதுவும் கிடைகக்வில்லை. 

விமர்சனம் என்கிற போர்வையில் மொத்த கதையையும் விரித்துச் சொல்வது எனக்கு ஏற்புடையதில்லை அது படத்தின் சுவாரசியங்களையும், அதனூடே பொதிந்திருக்கும் ரசமான திருப்பங்களையும் கெடுத்துவிடும்.அதனால் படத்தின் இனைப்பை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். பார்த்து ரசியுங்கள்.

முக்கியமான குறிப்பு: இந்த படம் குழந்தைகளுக்கானதில்லை. பொது இடத்திலோ அலுவலகத்திலோ பார்ப்பதை தவிர்க்கவும். அதற்காக ஆபாசப் படம் என்று நினைத்து விட வேண்டாம். சில காட்சிகளினால் ஏற்படும் வீணான சங்கடங்களைத் தவிர்க்கவே இந்த அடிக் குறிப்பு.