Friday, May 9, 2014

தொடுதல்

புனிதர்
நம் தலையை தொடுகிறார்
நமக்கு கண்ணீர் வருகிறது
நாம் மனமுடைந்து அழுகிறோம்

புனிதர்
நம் தோள்களைத் தொடுகிறார்
நம் பாரங்கள் இறக்கிவைக்கபடுகின்றன
நாம் ஒரு இறகைபோல
நம் உடலை அறிகிறோம்

புனிதர்
நம் கைகளைத் தொடுகிறார்
நமது நோய்மைகள் குணமடைகின்றன
நமது எல்லா வாதைகளும் குணமடைகின்றன

நான்
புனிதரின் கைகளேயே
உற்றுப் பார்க்கிறேன்
அந்தக் கைகளில் விசேஷமாக
ஒன்றுமே இல்லை
அவை வெறுமனே
ஒரு மனிதனின் கைகள்
உண்பதற்கும்
வேலை செய்வதற்கும்
தழுவிக் கொள்வதற்குமான
கைகள் மட்டுமே

இருந்தும்
புனிதன்
அந்தக் கைகளால்தான்
அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறான்
அவன் வேறொன்றும் செய்யவில்லை
வெறுமனே தொடுகிறான்
அவன் அந்த எளிய செயலை
எப்படியோ கண்டுபிடித்துவிட்டான்
எல்லோருக்கும் மறந்துபோன ஒன்று
அவனுக்கு எங்கிருந்தோ
நினைவுக்கு வந்துவிட்டது


நான் இதை
திரும்பத் திரும்ப யோசிக்கிறேன்
ஒரு புனிதர்
என்னைத் தொடுவதற்கு முன்பு
கடைசியாக  யார் என்னைத் தொட்டார்கள் என்று

என் அன்னையா
என் இளம்பருவத்து தோழியா
எனது சின்னஞ் சிறு நாய்க்குட்டியா?

நோக்கமில்லாமல்
பசியில்லாமல்
திட்டமில்லாமல்
தொடுவது பற்றி நமக்கு
எந்தப் பயிற்சியும் இல்லை

ஒரு மனிதன்
இன்னொரு மனிதனைத் தொடுவது
எவ்வளவு ஆபாசமானதாக மாறிவிட்டது
அது ஒரு பலவந்தம்
அது ஒரு குற்றம்
அது ஒரு தாக்குதல்
அது ஒரு அத்து மீறல்

நான் ஒரு கைகலுக்கலுக்குப் பிறகு
என் கைகளை உற்றுப் பார்கிறேன்
ஒரு புனிதன்
அப்படிச் செய்வதில்லை
அவனுக்கு நோய்க் கிருமிகளைக் கண்டு
பயமே இல்லை

நான் ஒரு பெண்ணைத் தொடுகிறேன்
அவள் கசக்கப்படுகிறாள்
திரும்பத் திரும்ப குளிக்கிறாள்
ஒரு இழிவான வசைச் சொல்லை பயன்படுத்துகிறாள்
ஒரு புனிதன்
ஒன்றுமே செய்வதில்லை
ஒரு ஆணைத் தொடுவதுபோலவே
ஒரு பெண்ணைத் தொடுகிறான்


நாம் குழந்தைகளைத் தொட
முய்ற்சிக்கிறோம்
அவர்கள் ஒருபோதும்
நம் கைகளுக்கு கிடைப்பதே இல்லை
மீறி அவர்களை பலவந்தமாகத் தொடுகிறோம்
அவர்கள் வாழ் நாள் முழுக்க
தொடுதலைப்பற்றிய அச்சமுடையவர்களாகிறார்கள்
ஒரு புனிதன் நம்மைத் தொடுகிறான்
ஒரு குழந்தை நம்மைத் தொடுவது போல


ஒரு எளிய செயல்
அதைப்போல அவ்வளவு எளியது
வேறு எதுவுமே இல்லை
அதை நாம் நிரந்தமாக இழந்துவிட்டிருகிறோம்
அதற்காக அவ்வளவு காத்திருக்கிறோம்
அதை
அவ்வளவு பாவமுடையதாக்கியிருகிறோம்
அவ்வளவு புனிதமுடையதாக்கியிருகிறோம்

- மனுஷ்ய புத்திரன்